निसुम शुक्र चङबाङ को – ओ मान्छेहरु ।

ओ मान्छेहरु

बिश्वको चुचुरो भनिएको सगरमाथाको फेदमा

खोक्रो आदर्शको शन्देस दिदै

परिवर्तनको घुम्टो ओढेर बसेको म । 

एक हुल एता देखि 

एक हुल उता देखि 

हुलै हुलहरुको बिचमा म 

ओ परिवर्तीत मान्छेहरु मलाई यसरी नै 

एकछिन बस्न देउ कति पनि चिच्याउन सकेको 

जन्मे देखि कान फुट्ने गरि सुन्दै आएको 

जिन्दावाद र मुर्दावाद 

कान नै थोत्रो हुने गरि खोक्रो रास्ट्रवादको 

शक्तिशाली बमहरु यसरी – यसरी नै 

युगौ देखि निरन्तर पढ्की रहेछ । 

ओ मेरो मान्छेहरु हो

तिमी , मलाई र हाम्रोहरुलाई हिजो देखि 

आज र पछि सम्म भित्र – भित्रै सकाउदै छ 

आफ्नो खुट्टा आफै काट्नाले चाकरी र झोले 

प्रवृतीले तिम्रो लम्पसारवादले अवसरवादले 

हामी सकिदैछौ 

अझ यस्तै पारा हो भने 

हामी हिजो पनि चेप्टाइएको मान्छेहरु कहिल्यै

नउठ्ने गरि नेप्टाइएको मान्छेहरु हो

शाषकहरुले म , तिमी र हामी माथी अझै पनि 

निरन्तर धावा बोली रहने छ ।

त्यसैले

शासकहरुले ढुंगा बोल्यो भन्दा पनि पत्याउने

ओ मान्छेहरु हो

अब ब्युझिनु पर्छ 

अब आँखा खोल्नु पर्छ 

अब उठ्नु पर्छ 

अब जुट्नु पर्छ । 

किन कि 

आज शामन्ती शासकहरुले ढुंगा बोल्यो भन्दा 

पनि पत्याउनाले यहाँ खतरा छ 

है खतरा छ आँखा खोल्न र बन्द गर्न खतरा छ बोल्न र चुप

 लाग्न दुबै खतरा छ हिड्डुल गर्न खतरा छ 

अब स्वास फेर्न झनै खतरा छ किन कि तिम्रो 

हरेक अंग – अंगमा लुटेर चुस्ने धमिराहरु छिरी 

सकेकोछ ।  

                    निसुम शुक्र चङबाङ 

                       फालेलुङ पान्थर ।